Maandag 25 januari 2010

Weer een gesprek met woningcorporaties de Alliantie-vertegenwoordiger die ik eerder in de Villa en op een Planteam-bijeenkomst sprak. Na afloop van een bijeenkomst over de wijk lukt het mij om hem aan te schieten. Opnieuw krijg ik de verzekering dat hij zijn best doet, maar dat hij er maar niet in slaagt de toezichthouder te pakken te krijgen. Ik zeg hem dat er nu meer dan twaalf maanden verstreken zijn. De tijd begint nu echt te dringen, want vanaf 22 februari krijg ik gasten uit het buitenland. Al die klussen die zijn blijven liggen, zijn toch in één dag te klaren? En in een wat trager tempo moet het in twee dagen gebeurd zijn. Als woningcorporaties de Alliantie alles voor 10 februari in orde brengt, kan ik in tien dagen eindelijk doen wat ik twaalf maanden lang niet kon doen: schilderen, laminaat leggen en het huis inrichten. Gebeurt er voor 10 februari niets, dan zal ik kijken wat ik dan nog wél kan doen. Zijn reactie: bedreig je me nu? Ik zeg dat ik niemand bedreig en voeg eraan toe dat dit een oude truc is: als je je mond niet opentrekt, krijg je het verwijt dat je om die reden niets voor elkaar krijgt, en als je wel je mond opentrekt, vinden ze dat je dreigende taal uitslaat. Het is dus nooit goed.

Bedreigender vind ik de situatie waarmee ik nu al twaalf maanden kamp. Ik maak mijn oude voornemen om een open brief te versturen kenbaar. Wellicht kan zoiets een doorbraak forceren.

De woningcorporaties de Alliantie-man raadt me aan een brief te richten aan de directie van De woningcorporaties de Alliantie. Hij zou ervoor zorgen dat er een antwoord op komt. Ook al heb ik tal van dit soort beloftes gehoord, ik besluit toch maar weer mee te spelen. We zullen wel zien waar het schip strandt.

Vrijdag 8 januari 2010

Woningcorporaties de Alliantie-vertegenwoordiger die ik had ontmoet op een bijeenkomst van het Planteam, tref ik vandaag ook in de Villa aan, een gebouw waar wijkactiviteiten plaatsvinden. Hij zegt dat het om onverklaarbare redenen maar niet lukt om de toezichthouder van De Woningcorporaties de Alliantie te bereiken. Niet in persoon, niet per e-mail, niet per telefoon. Als zelfs mensen van Woningcorporaties de Alliantie onvindbaar voor elkaar blijven, dan moet het voor huurders helemaal een kluif zijn. Vind je ’t gek dat mijn problemen maar blijven doorzeuren?, vraag ik hem. En wat een heerlijke baan moet dat zijn. Je kunt meer dan een maand verdwijnen zonder dat het iemand opvalt. Als ik er niet was geweest, had de toezichthouder nog veel langer onopgemerkt kunnen blijven.

Donderdag 17 december 2009

Op mijn mailtje van zondag 13 december komt een mailtje terug. Volgende week kan ik een inhoudelijke reactie verwachten.

Zondag 13 december 2009

Ik verstuur de beloofde mail aan de vertegenwoordiger van De Alliantie die ik op maandag 23 november bij de bijeenkomst van het Planteam heb ontmoet. Ik meld dat sinds 9 januari, de dag dat ik mijn woning betrok, er niets gedaan is aan het loslatende stucwerk, de schimmel, de kapotte badkamertegels, de ongeëgaliseerde muren, de ontbrekende sleutels etc. Ook klachten die zijn opgetreden na 9 januari, zoals de constante ellende met de combiketel, blijven onbehandeld.

Ik vertel erbij dat tientallen keren bellen naar De Alliantie en evenzovele afspraken elf maanden later nog steeds niets opgeleverd hebben. De huurvermindering die de Huurcommissie mij heeft toegewezen, heeft evenmin effect gesorteerd. Ik hou nu op klachtenoverdealliantie.blogspot.com de vorderingen bij, voeg ik eraan toe. Omdat deze website bij het googelen hoog eindigt, ben ik verzekerd van maximale aandacht.

Tot slot doe ik het verzoek om te helpen bij het oplossen van de klachten en zorg te dragen voor de terugbetaling van de 115 euro die ik heb betaald voor het laten vervangen van het slot van de deur naar de zolderberging, die De Alliantie ten onrechte aan mij bleek te hebben toegewezen.

Uiteraard vermeld ik ook nog in de brief dat ik bereid ben extra informatie te verstrekken. In een brief kun je nu eenmaal niet alles kwijt.

Donderdag 10 december 2009

Ik ben opgebeld door een aannemer die is ingeschakeld door De Alliantie. Het cilinderslot van de deur naar mijn eigen zolderberging wordt vervangen Zou het dan echt gebeuren? Zou ik echt na elf maanden voor het eerst mogen weten hoe mijn zolderberging er vanbinnen uitziet?

Het ziet er veelbelovend uit. De aannemer komt daadwerkelijk langs en haalt het oude cilinderslot eruit. Het nieuwe slot komt morgen. Maar een kijkje nemen kan ik dus al. Een treurige aanblik. Alles is bedekt met duivenpoep en er ligt zelfs een dode duif. Omdat een zolderraampje al die tijd heeft opengestaan, moet het hier lange tijd een zoete inval van duiven zijn geweest. Overigens is die aanblik niet echt verrassend. De inspectie van de woning na vertrek van de vorige huurder en de inspectie voordat ik, de nieuwe huurder, er kwam wonen stelden geen van beide iets voor, dus dat de zolderberging evenmin aan een gedegen inspectie was onderworpen, lag voor de hand. Heel consequent van De Alliantie.

Maandag 23 november 2009

Vanwege de vernieuwing van onze wijk neem ik vandaag deel aan een bijeenkomst van het Planteam, waar ik ook een vertegenwoordiger van De Alliantie tegen het lijf loop. We komen te spreken over de staat waarin mijn woning verkeert en hij stelt me voor een mailtje te sturen met daarin een opsomming van wat er zoal niet in orde is. Vervolgens zou hij de kwestie intern aankaarten. De scepticus in mij zegt dat ook dit plannetje op niks zal uitdraaien, maar omdat ik er niks bij te verliezen heb, ga ik toch op dat voorstel in. We zullen wel zien hoe dit afloopt.

Donderdag 12 november 2009

Zeventien dagen zijn verstreken, maar er is nog geen aannemer gekomen om het slot van de deur naar mijn zolderberging te vervangen. Wel wordt vandaag bij mij een rondschrijven van ETRO Vastgoedzorg bezorgd met de mededeling dat tussen 16 november en 27 november de cilindersloten van de algemene toegangsdeuren naar de zolderberging vervangen zullen worden. Misschien weet ETRO ook iets meer over de zolderbergingen zelf? Maar nee, ETRO meldt niet te gaan over de privéruimtes zelf. Jammer.

Kortom, na zo’n tien maanden met allerlei gemankeerde afspraken, geëmmer en dwarsliggerij kan ik nog steeds mijn zolder niet in. Het is te zot voor woorden.

De strijd gaat door.